Afsluiten

1

 

Ik had als kind een hekel aan boeken met een open einde. Een verhaal moest ‘kloppen’ en dat was alleen het geval als iedereen elkaar op het einde had gevonden, problemen opgelost, fouten waren vergeven en goedgemaakt en iedereen dus weer vrolijk verder kon gaan.

Ik schrijf zelden boeken met een afgerond einde. Omdat het leven ook van de rafels aaneenhangt, dus waarom dat dan ontkennen in de verhalen die over dat leven gaan? Daarom net, natuurlijk. Omdat we wel weten dat het niet zo is, maar het net daarom zo graag zouden willen: afronden, loslaten, verdergaan.

Voorlopig blijft de deur bij mij altijd minstens op een kier staan. Ik blijf te nieuwsgierig naar wat er zo nog naar binnen kan sluipen.

 

Er zijn nog geen reacties. Als eerste een reactie geven?

Reactie geven