Kettingbrief

0

Oktober 2020

Aan jou

Ik kan jou niet vastpakken. Maar jij hebt deze brief wel vast. Waarschijnlijk op een scherm. Misschien zelfs op papier. Wegen de woorden? Voel je het schuren? Zoals twee warme armen om je nek. Of de stoppels van een ongeschoren kin tegen je voorhoofd.

De stem moet je er zelf bij denken. De stem die zegt: bij mij zijt ge veilig. De stem die zegt: je bent niet alleen. Ik ben er. En ik ga nergens heen. We doen dit samen. Dat maakt het zo moeilijk. Want we moeten het tempo volgen van de traagste, de lastigste. Dat maakt het ook zo makkelijk: een andere optie is er niet.

Natuurlijk denk je: ik kan dit niet. Ik wil dit niet. Niet ik. Niet nu. Niet nog. Het zou niet zo mogen zijn. Dit is het wreedste en moeilijkste dat we al hebben moeten doen. We willen allemaal weten waar het is: dat hol om in te kruipen en in te wachten tot het overgaat.

Dat hol is hier. Kruip gerust nog wat verder weg. Trek de woorden wat dichter rond je oren. Tot je het voelt hameren in je lijf: wij ons wij ons wij ons. Wentel jezelf. Pak de tijd. Papier heeft geduld. En ik ook.

Trouwens, dit is een kettingbrief. Stuur hem gerust door. Aan iemand die je mist. Iemand aan wie je denkt. Iemand die je wil zeggen: ik heb je vast. Ook nu. Zeker nu. En ik laat niet los.

 

Succes!

 

Er zijn nog geen reacties. Als eerste een reactie geven?

Reactie geven