Zullen we het liefde noemen?

0

Esther houdt van haar man Stef en van haar kinderen, uiteraard. Ze houdt van haar vader, al zou ze dat soms liever niet willen. Want houdt haar vader wel van haar? En hoeveel houdt Esther van die andere man, Jack?

Wanneer haar achtjarige zoon Linus de overbuurman doodrijdt, wijst alles eerst op een ongeluk. Dat gelooft Esther toch. Maar is dat wel zo? Want die overbuurman is ook wel de leerkracht die Linus vorig schooljaar het leven heel erg zuur maakte. De inspecteur die op de zaak wordt gezet doet zijn werk grondig, dus rest Esther geen andere keuze dan dit zelf ook te doen. Al moet ze daarvoor haar eigen leven wel heel scherp onder de loep nemen.

Van hoeveel mensen kun je tegelijkertijd houden? En hoeveel doe je voor de mensen die je graag ziet?

 

Eerste zinnen:

Ze moet de code twee keer ingeven voor de deuren openklappen. Haar vingers trillen boven het toetsenbord. Er blijft een druppel bloed op de negen hangen. Esther onderdrukt de neiging om hem weg te vegen. God weet wat het systeem zal doen als ze nog een keer per ongeluk op de negen duwt.
Ze wandelt traag, haar bloedende vinger in haar mond. Maar het duurt amper drie seconden om terug te keren in de tijd. Twee ademhalingen en ze is weer vijf en haar grootvader gooit haar in de lucht tot ze het in haar broek doet van het lachen. Esther kijkt in het bed naar het vertrouwde, smalle gezicht met de woeste bakkebaarden. Een gezicht dat niet naar haar kijkt, maar naar het raam aan de andere kant van de kamer. Opa staart in een smalle strook licht met zicht op de muur van het gebouw aan de overkant. Dat vrijheid een illusie is, kan je op veel manieren laten merken. 
Haar grootvader blijft wegkijken. Het is de enige keuze die hij heeft. Hij kan niet rechtstaan. Zijn handen zijn vastgebonden. Er is een tv, dat wel. Maar het programma dat speelt, heeft hij niet gekozen. Hij zou nooit naar een kookprogramma kijken. Zelfs niet nu dat zijn enige keuze is. 
Ze had veel eerder moeten komen. Esther weet het best. Twee weken ligt opa ondertussen al in deze kamer. Twee weken waarin ze elke dag aan zichzelf beloofde dat ze het morgen zou doen. Vandaag is die morgen. 
‘Hij gaat dood.’

Uitgeverij Vrijdag, 2020

Er zijn nog geen reacties. Als eerste een reactie geven?

REACTIE TOEVOEGEN